که من واقعی داره برمیگرده؟ چه خوشخیال. پلات تویست. فکر میکردم برگشتن من واقعی اتفاق خوبی باشه؛ همونی که بدون توجه به اطرافیانش میجنگه. بدون توجه به اطرافیانش. طی وقایع پیش آمده، به سمت مرزهای بیتفاوتی غیرقابلبرگشت سوق دادهشدم. هر بار غیرقابلبرگشت بوده در واقع. اینجا نشستم و دارم به تعداد دفعاتی که این اتفاق افتاده، فکر میکنم. چند بار دیگه قراره عوض بشم و از این مهمتر، چند بار دیگه باید برای قبول کردن خودم بجنگم؟

من اصلا فکر نمیکردم از این آدمهای بیخودی باشم که از رو ظاهر بقیه رو قضاوت میکنن؛ آخه خیلی حواسم هست و سعی میکنم وقتی یکی رو میبینم و چیزی ازش نمیدونم، فکری هم در موردش نکنم. چند روز پیش کلیدم

امروز بیهدف روی تخت دراز کشیده بودم. بیهدف و آروم. خدایا آمادهی مردنم.

آی.. دیروز داشتم میرفتم باشگاه (اوه..اره میرم باشگاه دانشگاه یکی دو ماهی میشه)، سر پا مونده بودم و دختره که نشسته بود داشت کتاب میخوند. چشمم همینجوری دنبالش کرد. دقیق یادم نیست ولی میگفت: زمانی میرسه